ಸಾಹಿತ್ಯ

ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಯಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಅಂದರೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ಮತ್ತು ಐರ್ಲೇಂಡಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ‌ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಬಹುಮಾನಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಷ್ಟು ಮೊತ್ತದ

ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಅನುವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ‌ ಮತ್ತು ಅನುವಾದಕರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿಯೇ “ಇಂಟರ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಬುಕರ್ ಪ್ರೈಜ್” ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೈಜ್ ಅಂದರೆ ಬಹುಮಾನ

ದಸರಾ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ದೀಪಾ ಭಸ್ತಿ ಅವರನ್ನೂ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅನುವಾದಕರನ್ನು ಕರೆಯಲೇ ಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ; ಮೂಲ ಲೇಖಕರನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಎಂದು

ನೋಂದಾಯಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಾಗ ಬೈಲಾಕ್ಕೆ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅಮೂಲಾಗ್ರ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾದರಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಗಣನೀಯ ಸಂಖ್ಯೆಯ

ಕವಿ ಕಮಲಾಕರ ಕಡವೆ ಅವರ “ವಲಸೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹುಯಿಲು” ಓದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಡಿ ವರ್ತಮಾನದ ತಲ್ಲಣಗಳಿಗೆ ಮುಖಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಾ ಸಮಾಜದ ಮುಖಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ. ನಿಂತಲ್ಲೇ

“ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳದ ಸಂದರ್ಭ ದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿಚಾರ  ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಾರದೆ ಊಟದ ವಿಚಾರವೇ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾಂಸಹಾರದ ಚರ್ಚೆಯೇ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗೋಷ್ಠಿಗಳ ವಿಷಯಗಳೇನು,

ಮಂಡ್ಯದಲ್ಲಿ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ತಾರತಮ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇದು ಇದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳೆಯಿತೇ ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

ಜಪಾನಿನ ಹರುಕಿ ಮುರುಕಾಮಿ ಓರ್ವ ಯಶಸ್ವಿ ಉದ್ಯಮಿ, ಸಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಓಟಗಾರ. ಈತನ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ರಿಯಲಿಸಂ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯ ಸೃಜನಶೀಲ ಕೃತಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡಿವೆ.  ಓದುಗರನ್ನು

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೃಷಿ  ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದಿರುವ ಬರೆಹಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗೂ ವಸ್ತುವಾಗಬಲ್ಲ

“ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರನ್ನು ಕಾಡು ತನ್ನ ಅನಂತ ವಿಸ್ಮಯಗಳಿಂದ ಕಾಡು ಬಂಧಿಸಿತ್ತು. ಹುಲಿ, ಚಿರತೆಗಳ ಜಾಡನ್ನಿಡಿದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದ ಕೆನೆತ್ ಅಂಡರ್ಸನ್, ಪತ್ತೆದಾರಿಯಂಥ ಕಥನಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಇದೇ

ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯವನ್ನು “ದೇವರ ನಾಡು” ಎಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರ ಕರೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಿಜ; ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸೌಂದರ್ಯ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ “ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವರು ನೆಲೆಸಿರುವ

ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದು ಖಂಡಿತ ಅವಮಾನಕರವಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು

ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ವಿಚಾರ ಪ್ರಚೋದಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವೈಚಾರಿಕತೆಯ ಬೀಡಾಗಬಾರದು. ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಕುವೆಂಪು ಆದಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳು ವೈಚಾರಿಕತೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯಪಥವನ್ನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಾದ